Wraz z wprowadzeniem ładunków miotających w połowie lat 80-tych XIX wieku konieczne stało się wzniesienie na wypadek wojny odpornej na ostrzał prochowni. W czasach pokoju proch z powodu wysokiego ryzyka eksplozji składowany był poza twierdzą. Tylko w razie groźby oblężenia trafiał na twierdzę. W 1889 roku rozpoczęto budowę podziemnego magazynu. W tym celu wysadzono ok. 7.000 m³ skały i wzniesiono ceglany strop, pokryty warstwą piachu, płaszczem betonowo-granitowym i warstwą ziemi.
W latach 60-tych XX wieku prochownia przebudowana została przez Obronę Cywilną NRD na bunkier, wyposażony w gazoszczelne drzwi przeciwpożarowe, nadciśnieniowe komory wentylacyjne, system napowietrzania i odpowietrzania, agregat prądotwórczy oraz cysternę z wodą. Obszerne pomieszczenie poprzedzielano murami, tworząc w ten sposób odrębne sekcje.